Kathinka og Jonas
Eg har fått
det gjeve oppdraget med å skriva nokre ord om vår opplevelse med å ha hund og
sitter her med ein kopp te og prestasjonsangst på grunn av tidlegare innlegg.
Men eg får vel prøva mitt beste og berre hoppa i det! Me snakka lenge om å få
hund ettersom begge to er vakse opp med ein firbeint ven. Det høyrer vel
egentlig til historien at eg stod for mesteparten av snakkingen, men det er
berre detaljer. Timar vart til dagar og vinter vart til vår før eg endelig
kunne glede Frode med at ein boxergutt var på veg. Og gladere vart han då eg
kom heim med overfylt bil og meddelte at Tom & Jerry har alt du trenger
pluss litt til! Gjett kor glad han vart!
Så skjedde det - eg oppdaga klikkertrening,
og i løpet av to veker var eg den stolte eigar av ei bokhylle fullstappa av
hundelitteratur og vart VIP kunde hos Canis. Den eine boka etter den andre vart
pløgd igjennom. Eg leste ved kvar ein anledning, på bussen, i senga, imens eg
gjorde husarbeid og laga
Sommaren 2005 gikk med til dei siste førebuingane
før me skulle henta hunden. Frode nytta ferien sin til å snikre luftegard til
Jonas, som han skulle kallas, medan eg gjorde huset hundesikkert. Alle
forhandsregler vart tatt. Ledninger, blomar, puter, sko, vesker - alt som var i
hundehøgde vart evakuert. Det var eit krav frå Frode si side at hunden skulle
sova i kjellaren. Der fikk han sitt eige rom smakfullt innredet med bur, troféhylle
og matskåler. Men i byrjinga skulle han sove oppe ilag med oss.
Dagen kom endelig då me vendte snuten
nordover mot Trøndelag. Dei ti timane gikk fort, og endelig fekk me helsa på
den vetle valpen. Jonas spelte korta sine rett og allereie første dagen høyrde
eg Frode kalla han gullet.
Dagen
etter at me henta han...
Alle åtvaringane me hadde fått om rabiate
småvalpar med ein forkjærlighet for å terrorisere eigarane sine vart gjort
til skamme. Jonas var den perfekte valp. Han var født stuerein, stille og sov
for det meste. Men det var ikkje mange vekene han fekk fred før me byrja på
valpekurs. Han viste seg fort å vera av den tålmodige typen som ikkje hadde
noko imot at valpekurset kunne vare i timevis. Dei siste timane vart då nytta i
buret medan matmor gav "sosialtrening" ein ny meining. Men både hund
og fører fekk smaken på kursdeltaking og etter det har me vore med på det som
me kan vera med på J.
Her
er me under tannvisning, og på utstilling i Bøneshallen.
Alle
vil ha ein bit av Jonas!
I dag ca 16 måneder etter vårt første møte
må me nok slå fast at dei fleste teoriane og planane me hadde angåande
hundeholdet har vorte justerte etter kvart. Jonas sover ilag med oss fremdeles,
og har sin faste plass i sofaen. Det er mykje som har forandret seg i
hundeverden siden sist me hadde hund, men siden me har ein so god klubb og støtta
oss til har ikkje dette vært noko problem. Som deko ser av bilde under så har
me jobba knallhardt med miljøtrening for å få trønderboxeren til å takle
overgangen til kvam.
